“Ik ben Joram, 17 jaar oud, en kom al tal van jaren achter elkaar op New Wine. Dit jaar gingen we uiteraard weer met het hele gezin, de kerk en mijn allerliefste vrienden. Zoals altijd keek ik er mega naar uit! Maar de week liep totaal anders dan verwacht — en bleek uiteindelijk de week van mijn leven te worden.”
“Op de vrijdag van vertrek kwam ik erachter dat mijn broertje erg ziek was geworden. Niet veel later begon mijn zusje zich ook niet lekker te voelen. Uiteindelijk kwam ik met alleen mijn moeder en kleinste zusje op het New Wine-terrein aan, zodat mijn vader thuis bij de zieken kon blijven. Mede hierdoor voelde ik me tijdens de eerste diensten niet echt aanwezig; ik voelde me leeg.”
Een bijzonder gebed
“Toch probeerde ik een beetje mee te doen. Tijdens een dienst ontstond er een verlangen in mij: ik wilde heel graag God dienen en ervoor zorgen dat anderen Zijn liefde sterker mochten ontvangen. Ik besloot er direct voor te bidden en vroeg God om een taak waarin ik echt passievol Zijn liefde door mocht geven.
Ik wist niet zo goed wat ik met deze roeping aan moest, en met de gedachte in mijn achterhoofd ging ik door met de praktische taakjes die ik er opeens bij had gekregen door de afwezigheid van de helft van ons gezin. Toen mijn moeder op zondag het ogenschijnlijke virus ook oppikte, zakte de moed me wel even in de schoenen. Voor mijn gevoel kon ik niet de persoon zijn die ik wilde zijn, en ik voelde me lichtelijk machteloos in onze ziekenboeg. Gelukkig merkte ik dat iedereen om ons heen mee wilde bidden voor alsnog een prachtige week voor ons alle zes!”
“Ik ervaarde dat God mij er echt op wees dat ik kinderen fantastisch vind en dat het mijn passie is om ze een veilig gevoel te geven.”
Een onverwachte kans
“Op zondag mocht ik de daghulp-rol bij de Boulders (het kinderprogramma) overnemen van mijn vader. Toen herinnerde ik me weer hoe ontzettend leuk ik kinderen eigenlijk vind. In de dienst daarna ervaarde ik heel sterk dat God mij hierop wees: het is mijn passie om kinderen een veilig en leuk gevoel te geven en ze te enthousiasmeren met de overload aan energie die ik kan hebben.
Na de shift — waar ik intens van had genoten — sprak ik de tentleider van de Boulders, Mark (die overigens mijn achterneef is), aan. Ik bood aan dat ik beschikbaar was als hij nog ergens hulp kon gebruiken, met de hoop dat ik later die week misschien nog een keertje mee mocht doen.”
Op het juiste moment op de juiste plek
“Na heel wat gebeden knapte mijn moeder de volgende dag gelukkig weer een beetje op. Met een goed gevoel liep ik over het dorpsplein om te kijken bij welke dienst ik nog kon aansluiten, want ze waren allemaal al bijna begonnen. Opeens kwam het idee bij me op om even langs de Bouldertent te lopen om te vragen of ze die ochtend nog hulp konden gebruiken.
Nog voordat ik iets kon vragen, kwam Mark al op mij af gelopen. Hij vroeg of ik hem ergens bij kon helpen. “Ja tuurlijk, dat doe ik graag!”, antwoordde ik enthousiast. Wat bleek? Een van de groepsleiders kon de week niet voortzetten, en hij zocht iemand die het groepje voor de rest van de week wilde overnemen. Zonder te twijfelen zei ik volmondig ja. Een half uur later stond ik me voor te stellen bij een voor mij volledig vreemde groep.”
God aan het werk
“Dit heeft de rest van mijn week kleur gegeven! Ik zag hoe er passie in mij naar boven kwam door te bewegen in Gods plan, en hoe ik de kinderen daardoor blij, vrolijk en zichzelf kon laten zijn. Ik zag mezelf vol energie dansen midden tussen de kinderen, samen met andere groepsleiders. Ik zag hoe de kinderen op allerlei manieren in aanraking kwamen met God, en hoe iedereen in de tent zich inzette om ze een onvergetelijke week te bezorgen.
Maar het belangrijkste was: ik zag hoe God door mij heen werkte. Via de Heilige Geest stuurde Hij mij op precies het juiste moment naar de Bouldertent om mij een taak te geven die mij voldoening gaf én waar ik keihard nodig was. In the end heb ik de week van mijn leven gehad met deze kids!”
Een aanmoediging
“Het voelt heel goed om dit te mogen delen. Als jij er een keer niet lekker in zit, het idee hebt dat je niet op het juiste spoor zit, of verlangt naar iets anders: bid tot God. Hij zal je leiden op het pad dat voor jou bestemd is, waar jij volledig in je nopjes bent.
Uiteindelijk heeft mijn volledige gezin gelukkig toch nog (deels) kunnen genieten van dit onmisbare evenement. Moe maar voldaan, en met een volle auto, reden we na afloop weer terug naar huis.”